ตอนแรกก็เฉยๆ กับอินโดนีเซีย
แต่พอมาถึงแล้วหลงรักเมืองYogyakarta อย่างจังเหมือนรักแรกพบ
เมืองอะไรน่ารักจริง
ส่วนผสมที่ลงตัวของศิลปะชวาและอิทธิพลดัชท์ทำให้บ้านเมืองที่นี่เรียบง่ายแต่เปี่ยมไปด้วยสีสัน
บ้านเรือนที่นี่สีไม่ซ้ำกันเลย
บางคนพากำแพงสีเหลืองแสบๆ แล้วใช้สีฟ้าน้ำทะเลเป็นขอบ
บางคนทาหน้าต่างสีชมพูแปร๋นแล้วทาประตูสีเขียวปรี๊ด
สงสัยจะแข่งกันว่าบ้านหลังไหนสีเก๋กว่าเพื่อน
ฉันล่ะชอบดูการใช้สีของที่นี่

   
ฉันมัวแต่เพลินกับการมองบ้านเรือนเขาจนลืมถ่ายรูป
เสียดายจริงมีรูปสีบ้านให้ดูรูปเดียว
แถมเป็นสีที่ไม่ฉาดเท่าไหร่
พอเป็นไอเดียแล้วกันว่านี่แค่บ้านเล็กๆ สีธรรมดาเท่านั้น

คนที่นี่ก็น่ารักดี
เนื่อง จากมีคนบอกว่าฉันหน้าคุ้น แล้วเวลาเดินไปไหน หรือเข้าร้านอาหารที่ไหนก็จะมีคนหันมามอง จนมีคนกล้าเข้ามาทักนั่นแหละ ถึงรู้ว่าฉันดันหน้าเหมือนดารานำละครบางเรื่องของที่นี่ (ลืมถามว่าเป็นตัวอิจฉาหรือนางเอก)
สรุปว่าสัญลักษณ์หน้าโหลของฉันยังคงเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ไปที่ไหนยิ้มนิดหน่อย เดี๋ยวก็ได้ยิ้มตอบแล้ว เพราะเขาคิดว่าหน้าคุ้นๆ

โรงแรมที่ฉันพักเป็นเหมือนบ้านที่ฉันฝันเอาไว้ (ยกเว้นสระน้ำที่อยู่หน้าห้องพอดีเป๊ะ ถ้าเปลี่ยนเป็นแม่น้ำสวยๆ ก็ใช่เลย)
โรงแรม ในสวนสวยๆ มีห้องไม่กี่ห้อง ห้องน้ำเปิดโล่งเห็นสวนส่วนตัวและมีหน้าต่างเปิดออกเห็นห้องนอน เตียงกว้างเอาไว้นอนกลิ้งไปมา พื้นที่โล่งๆ เอาไว้เล่นโยคะ โต๊ะตัวยาวๆ เอาไว้เรียงเอกสารรกๆ ระเบียงห้องหน้าบ้านเอาไว้นอนนั่งเล่นดูสระว่ายน้ำ เหนื่อยนักก็เดินสามก้าวกระโดดลงสระ ...อยากได้บ้านแบบนี้ สงสัยว่าฉันอาจจะต้องยอมเสียเงินพักร้อนคราวหน้ามาอยู่ที่นี่สักสองอาทิตย์

อย่างเดียวที่แม่คงเป็นห่วงไม่น้อยคือธรรมชาติของที่นี่เอาแน่เอานอนไม่ได้
ยังมีแผ่นดินอีกหลายแผ่นให้ไหว
ยังมีภูเขาไฟให้ระเบิดอีกไม่นาน
ยังมีเครื่องบินอีกหลายเครื่องให้ตกกลางป่า
แต่ฉันว่า อยู่ที่ไหนก็เสี่ยงทั้งนั้นนั่นแหละ
(แต่อยู่ที่ที่เสี่ยงน้อยกว่าไม่ดีกว่าเหรอ?....แม่ถาม)

 
แผ่นดินไหวคราวที่แล้วยังเหลือหลักฐานให้เห็น
ข้างบนของยอดเจดีย์บางองค์ยังหมิ่นเหม่
ถ้าลมพายุพัดมาแรงๆ คงตกลงมากระจาย

การตัดสินใจเดินทางมาอินโดนีเซียกระทันหันครั้งนี้ได้อะไรมากกว่าที่คิด
ได้ รู้ระบบการทำงานของหลายๆ ที่เอามาใช้กับตัวเอง ได้รู้ว่าถ้าคิดจะทำจริงๆ อุปสรรคอะไรก็ขจัดออกได้ ตอนนี้ฉันมีไอเดียมาขึ้นที่จะเอามาใช้ทำงาน แถมเจอคนที่จะมาช่วยทำให้งานคล่องขึ้นอีก โปรเจ็คใหญ่เจ็ดภาษา หกประเทศครั้งนี้คงไม่ยากเกินคิด 

 
ภูเขาไฟกับชีวิตคนที่นี่เป็นของคู่กัน
ภูเขาไฟโกรธเมื่อไหร่ คนก็วิ่งหนี
โกรธเสร็จ คนก็กลับมาใช้ดินของที่นี่เพาะปลูกดีนัก
มิน่าลองกองที่นี่ถึงฉ่ำหวานเหลือใจ

เอาล่ะถึงเวลาเอาสมองไปคิดงานต่อแล้ว