JustMyLife

ขอย้ายอีกที
หวังว่าครั้งนี้จะอยู่เป็นหลักแหล่งเสียที
ขอบคุณexteen ที่เป็นที่พักใจมาช่วงหนึ่ง
อยากรู้ว่าย้ายไปไหนก็ตามหาให้เจอนะ

ตามกันมาเจอที่นี่แล้วต้องรู้สิว่าจะไปอยู่ไหนต่อ...มามะ...

ปล.จะเก็บอันนี้เอาไว้ เอาไว้เขียนเรื่องอื่นๆ ..เอาไว้คิดก่อนว่าจะเขียนอะไร


edit @ 2005/09/20 23:58:25

ฉันไม่มาทำงานสี่วัน
เป็นการป่วยที่ลางานยาวมาก
ในปีนึงปีนึงฉันจะป่วยนานอย่างนี้หนึ่งครั้ง

ปีที่แล้วผ่าตัด..ลาไปเดือนกว่า
ปีก่อนหน้านั้นก็ผ่าตัดเหมือนกัน
ปีนี้ยังดีที่เป็นหวัด
แต่เป็นหวัดที่รุนแรงมาก
ไอจนตัวโยก
บางทีแทบหายใจไม่ทัน
ลุกเดินไม่ไหว
บางทีแทบจะคลานไปเข้าห้องน้ำ
พูดไม่ได้ ไม่มีเสียง
เลยไม่มีใครรู้ว่าป่วยหนัก

วันนี้มาทำงาน...แต่เพื่อนร่วมงานไล่กลับบ้านเสียนี่
เขาบอกว่าฉันโทรมและผอม..แสดงว่าป่วยจริง
อ้าว..ไม่ป่วยจริงจะลางานสี่วันเหรอ

---------------------------

พอจะเริ่มหายป่วยก็มีข่าวดีที่ทำให้หวั่นๆ
งานที่สมัครไปเมื่อเดือนก่อนโทรมาเรียกสัมภาษณ์และข้อเขียน
ฉันดันสมัครงานที่มันเกินความสามารถตัวเองไปหน่อย
เลยทำให้หวั่นๆ
ถ้าได้เนี่ย..ก็จะก้าวหน้า...มาก
แล้วก้าวเร็วมาก
ไม่แน่ใจว่าตัวเองจะทำได้..
แต่ต้องลองดู
แต่ถ้าไม่ได้ฉันก็ไม่เสียใจ
เพราะงานตอนนี้ก็สนุกอยู่แล้ว
เพียงแต่บ้านไกลเท่านั้น
เอาไว้ให้เขาเรียกแล้วค่อยว่ากัน

---------------------------

ฉันดีใจที่บางคนตามหาฉันจนเจอในนี้
ฉันพยายามจะตามหาเพื่อนที่หายไป
แต่บางคนฉันจำชื่อ address ไม่ได้จริงๆ
อยากหาแต่หาไม่เจอ
หวังแต่ว่าเขาจะตามหาฉันเจอเอง
นี่แหละเป็นเหตุผลหนึ่งที่มาอยู่ที่นี่
เพราะคนที่บ้านแตกก็มาอยู่ที่นี่ทั้งนั้น
ตอนแรกว่าจะใช้ชื่ออื่น
แต่กลัวยิ่งทำให้สับสนไปอีก

เอาไว้ฉันจะไปเข้าฝันคนที่ยังตามหาฉันไม่เจอแล้วกัน

---------------------------

ได้เวลาทำงานแล้ว...

ก่อนหน้านี้ก็เขียนไปแล้วว่าป่วย
ป่วย..แต่ยังมานั่งหน้าคอม
...ไม่เจียม
งานก็ไม่เสร็จ
มานั่งทำไดอารี่ใหม่

แม่เป็นหวัดเท่าๆ ฉัน
แต่แม่นอนพัก
ปุ๊กลุกทำท่าจะติดหวัดจากฉัน
ปุ๊กลุกนอนพักทั้งวัน
ฉันเป็นคนแพร่เชื้อ
แต่ดื้อ

นิสัยอย่างนี้
ใครจะสมน้ำหน้าก็ต้องยอม
ตัวเองยังสมน้ำหน้าตัวเอง

--------------------------------
อยากเขียนอีกนะ
แต่ตาเริ่มแสดงอาการ
ไหล่เริ่มปวด
หัวเริ่มตุบๆ
เอาไว้ก่อนแล้วกัน

อย่างน้อยฉันก็มีไดอารี่เล่มใหม่แล้ว
เป็นช่วงจังหวะดีๆ ที่ได้เปลี่ยน
เพราะอยากลบไดอารี่เล่มเก่า
กับความทรงจำเก่าๆ มาพักใหญ่
แต่ยังไม่กล้า
เลยมีคนใจดีลบทิ้งให้เสียเลย

ไม่เสียดาย...เท่าไหร่
เสียดายแต่คนอ่านที่หายไป
ฉันอยู่นี่นะ...ได้ยินไหมเนี่ย?
จะตามหากันเจอไหม

เสียดายแต่เรื่องราวที่ผ่าน
และทำให้ฉันเข้มแข็ง
ฉันแข็งแรงขึ้นตั้งเยอะ...
(แม้ว่าร่างกายจะไม่ค่อยไหวก็ตาม)